Η χορεύτρια πίσω από το μουσείο
Η Cristina Hoyos και το μουσείο της
Ποια είναι η Cristina Hoyos, πώς μια χορεύτρια από τη Σεβίλλη έγινε σταρ του κινηματογράφου και διευθύντρια θιάσου, και γιατί το όνομά της βρίσκεται πάνω από το Museo del Baile Flamenco.
Κλείστε τη βραδιά σας με φλαμένκο ↗Μια χορεύτρια από τη Σεβίλλη
Η Cristina Hoyos γεννήθηκε στη Σεβίλλη το 1946. Σύμφωνα με τη Wikipedia, άρχισε να χορεύει στα δώδεκα σε ένα παιδικό σόου με τίτλο Galas Juveniles, και δύο δάσκαλοι, η Adelita Domingo και ο Enrique el Cojo, τροφοδότησαν το πάθος της για την τέχνη. Η Σεβίλλη είναι επίσης ο τόπος όπου στέκεται το μουσείο, και η ιστορία του ίδιου του μουσείου παραθέτει τα λόγια της ότι ένα μουσείο στην πόλη της θα έδινε πίσω στον χορό φλαμένκο ό,τι της είχε δώσει ο χορός.
Τα χρόνια με τον Antonio Gades
Το 1969 εντάχθηκε στον θίασο μπαλέτου του Antonio Gades και έμεινε για περισσότερα από είκοσι χρόνια, περιοδεύοντας σε όλο τον κόσμο. Κατά τη διάρκεια εκείνων των χρόνων πρωταγωνίστησε σε τρεις ταινίες σε σκηνοθεσία Carlos Saura: Blood Wedding το 1981, Carmen το 1983 και El amor brujo το 1986. Το 1983 χόρεψε την Carmen στο μπαλέτο Gades στο Παρίσι, όπου, σύμφωνα με τη Wikipedia, η ερμηνεία της έλαβε διθυραμβικές κριτικές. Το μουσείο εκθέτει πίνακες και φωτογραφίες εκείνης της περιόδου, που συνδέονται με όσα βλέπετε στις αίθουσες.
Ο δικός της θίασος
Το 1988 η Hoyos άνοιξε τη δική της ομάδα χορού, η οποία έκανε πρεμιέρα στο Rex Theatre στο Παρίσι. Ένα χρόνο αργότερα παρουσίασε για πρώτη φορά το Sueños Flamencos στο Φεστιβάλ του Παρισιού το 1989, και το 1990 πήγε το σόου στην Όπερα του Παρισιού, όπου η ομάδα φλαμένκο της ήταν η πρώτη του είδους της σε εκείνη τη σκηνή. Επανέλαβε το κατόρθωμα στην Όπερα της Στοκχόλμης. Εμφανίστηκε επίσης στις τελετές έναρξης και λήξης των Ολυμπιακών Αγώνων της Βαρκελώνης το 1992, και εμφανίστηκε στην Expo '92 στη Σεβίλλη.
Πώς ξεκίνησε το μουσείο
Η ίδια η ιστορία του μουσείου αναφέρει ότι η ιδέα προέκυψε το 2001 και την πρότειναν στην Hoyos δύο συνεργάτες. Της άρεσε γιατί, σε αντίθεση με μια άλλη σχολή, ένα μουσείο στη δική της πόλη θα έδινε πίσω στον χορό φλαμένκο ό,τι της είχε προσφέρει. Η ομάδα αφιέρωσε περισσότερα από τέσσερα χρόνια στην ανάπτυξή του, βρήκε ένα σπίτι του 18ου αιώνα κοντά στον Καθεδρικό Ναό, και άνοιξε τις πόρτες του τον Απρίλιο του 2006. Η ίδια ιστορία το χαρακτηρίζει ως το πρώτο και μοναδικό μουσείο στον κόσμο αφιερωμένο στον χορό φλαμένκο.
Η σφραγίδα της στη σκηνή
Το μουσείο αναφέρει ότι κάθε χορογραφία που παρουσιάζεται στις σκηνές του φέρει τη σφραγίδα ποιότητας της Hoyos, και η σελίδα κρατήσεων περιγράφει το σόου ως χορογραφημένο από εκείνη. Οι ερμηνευτές αλλάζουν καθημερινά, οπότε αυτό που παραμένει σταθερό είναι το επίπεδο που θέτει εκείνη, όχι ένα σταθερό καστ. Το όνομά της εμφανίζεται επίσης στο κτίριο: ο πλήρης τίτλος είναι Museo del Baile Flamenco Cristina Hoyos. Ένα νέο του μουσείου από τον Δεκέμβριο του 2025 σημειώνει ότι είχε ονομαστεί νονά ενός διεθνούς φεστιβάλ φλαμένκο.
Το έργο της στους τοίχους του μουσείου
Η μόνιμη συλλογή του μουσείου περιλαμβάνει πολλά έργα που την απεικονίζουν εκείνη και τους συγχρόνους της. Πίνακες του Jean Lamouroux δείχνουν πρόβες και παραστάσεις της Carmen, τον γάμο και τη ρούμπα, με την Hoyos και τον Gades ανάμεσα στις φιγούρες. Φωτογραφίες του Oscar Balducci καταγράφουν παραγωγές από τη δεκαετία του 1970 και τις αρχές του 1980, συμπεριλαμβανομένων των Bodas de Sangre το 1974 και της Suite Flamenca το 1981. Άλλοι καλλιτέχνες, μεταξύ των οποίων ο Miguel Alcalá και ο Marvin Steel, συνέβαλαν με πορτρέτα της Hoyos και των συναδέλφων της χορευτών. Αυτά τα έργα βρίσκονται στις αίθουσες, όχι στη σκηνή του σόου.
Βραβεία και αναγνώριση
Η Wikipedia απαριθμεί μια μακρά σειρά τιμών. Το 1991 έλαβε το Εθνικό Βραβείο Χορού της Ισπανίας και το Χρυσό Μετάλλιο της Πόλης της Σεβίλλης. Το 1993 κέρδισε το Χρυσό Μετάλλιο Καλών Τεχνών από την ισπανική κυβέρνηση, και το 1997 η Γαλλία την έκανε Ιππότη του Τάγματος Τεχνών και Γραμμάτων. Μεταξύ 2005 και 2008 έλαβε το Βραβείο Τουρισμού της Ανδαλουσίας, που την ανακήρυξε Πρέσβειρα της Ανδαλουσίας. Για έναν επισκέπτη, το νόημα είναι απλό: το όνομα πάνω από την πόρτα ανήκει σε μία από τις πιο γνωστές χορεύτριες του φλαμένκο.
Πηγές