Εκεί όπου ζει το φλαμένκο στην πόλη
Φλαμένκο πέρα από το μουσείο
Το γραφείο τουρισμού της Σεβίλλης αναφέρει τα tablaos, τις peñas των συνοικιών, τα φεστιβάλ και την περιοχή Triana ως τα μέρη όπου ζει το flamenco· να πώς συνδέονται μεταξύ τους.
Κλείστε τη βραδιά σας με φλαμένκο ↗Μια πόλη όπου το φλαμένκο είναι καθημερινότητα
Το γραφείο τουρισμού της Σεβίλλης χαρακτηρίζει το φλαμένκο ως μουσική, τραγούδι, χορό και ποίηση, και σημειώνει ότι η πόλη προσφέρει καθημερινές παραστάσεις στα tablaos της, τα οποία αποκαλεί άμεσους κληρονόμους των παλιών cafés cantantes. Προσθέτει τις peñas των γειτονιών, θεματικούς χώρους, ορισμένα μπαρ και φεστιβάλ όπως η Bienal. Η UNESCO προσθέτει ότι το φλαμένκο παρουσιάζεται επίσης σε θρησκευτικές γιορτές, τελετουργικά και ιδιωτικές εκδηλώσεις. Το γραφείο τουρισμού προσθέτει ότι πολλές ακαδημίες διδάσκουν την τέχνη τόσο σε επισκέπτες όσο και σε Σεβιγιάνους. Μια παράσταση σε μουσείο είναι ένας από τους πολλούς τρόπους για να το ανακαλύψετε.
Τα ταμπλάος και οι καφετέριες με τραγούδι
Ένα ταμπλάο είναι ένας χώρος χτισμένος γύρω από την παράσταση φλαμένκο, απόγονος των cafés cantantes του 19ου αιώνα, όπου οι τραγουδιστές εμφανίζονταν για κοινό που πλήρωνε και συναγωνίζονταν μεταξύ τους για την προσοχή του κοινού. Το γραφείο τουρισμού της Σεβίλλης αναφέρει ότι το πρώτο από αυτά τα καφέ άνοιξε στην πόλη γύρω στο 1885· η Wikipedia δίνει το 1881 για το καφέ που άνοιξε ο Silverio Franconetti, οπότε οι πηγές διαφέρουν ως προς το έτος. Και οι δύο συμφωνούν στην ουσία: μέχρι τότε το φλαμένκο παρέμενε κυρίως σε οικογενειακές συγκεντρώσεις και ιδιωτικά πάρτι, και τα καφέ το έβγαλαν στο κοινό.
Οι peñas
Οι peñas είναι γειτονικοί σύλλογοι, και το γραφείο τουρισμού τις αναφέρει ως μέρη για να ακούσεις φλαμένκο. Η UNESCO λέει ότι η μετάδοση γίνεται μέσα από δυναστείες, οικογένειες, κοινωνικές ομάδες και συλλόγους φλαμένκο, που παίζουν καθοριστικό ρόλο στο να κρατιέται η τέχνη ζωντανή. Η πρόσβαση σε μια peña μπορεί να διαφέρει από σύλλογο σε σύλλογο, οπότε ρώτησε τοπικά πριν πας. Αν θέλεις παράσταση, μια εκδήλωση με προκρατημένο εισιτήριο είναι ο πιο αξιόπιστος δρόμος.
Η Bienal
Το γραφείο τουρισμού αναδεικνύει τη Bienal de Flamenco, που πραγματοποιείται στη Σεβίλλη κάθε δύο χρόνια, στα ζυγά έτη, και προσελκύει κορυφαίες προσωπικότητες του φλαμένκο τραγουδιού και χορού. Την περιγράφει ως εκδήλωση που διαρκεί πάνω από είκοσι χρόνια και ως εξαιρετικό ραντεβού για να δείξει την αξία του φλαμένκο στον υπόλοιπο κόσμο. Επειδή γίνεται μόνο στα ζυγά έτη, αξίζει να σχεδιάσεις γύρω από τη Bienal αν οι ημερομηνίες σου πέφτουν σε ένα από αυτά, οπότε έλεγξε τις ημερομηνίες της πριν κλείσεις πτήσεις.
Η Τριάνα στην άλλη όχθη του ποταμού
Ο θρύλος λέει ότι την ίδρυσε ο αυτοκράτορας Τραϊανός ως ρωμαϊκή αποικία, και το όνομα μπορεί να προέρχεται από το δικό του. Η Τριάνα βρίσκεται στη δυτική όχθη του Γουαδαλκιβίρ, σε μια χερσόνησο ανάμεσα σε δύο βραχίονες του ποταμού. Η Wikipedia περιγράφει εκεί μια ζωντανή κουλτούρα φλαμένκο, μαζί με μια παραδοσιακή βιοτεχνία κεραμικών και πλακιδίων και τα δικά της φεστιβάλ, και οι κάτοικοι, που ονομάζονται trianeros, ταυτίζονται έντονα με αυτήν. Το γραφείο τουρισμού της Σεβίλλης προσθέτει ότι ένα άγαλμα στο Altozano de Triana αποτίει φόρο τιμής στις τρεις πλευρές του κόσμου του φλαμένκο. Βρίσκεται απέναντι από το παλιό κέντρο, οπότε μια βόλτα πάνω από μία από τις γέφυρες αρκεί για να τη δεις.
Πώς να επιλέξεις
Για τους περισσότερους επισκέπτες που έχουν μόνο λίγες νύχτες, μια προγραμματισμένη παράσταση είναι ο πιο αξιόπιστος τρόπος να ακούσεις φλαμένκο από επαγγελματίες, και μια παράσταση σε μουσείο είναι μία τέτοια επιλογή. Οι peñas και τα φεστιβάλ ανταμείβουν τον σχεδιασμό και τις τοπικές συμβουλές. Αν βρίσκεσαι εκεί γύρω από την Απριλιάτικη Γιορτή, θυμήσου ότι είναι πρώτα από όλα τοπικό πανηγύρι, με τα δικά του πλήθη και έθιμα.
Οι σεβιγιάνες και η Απριλιάτικη Γιορτή
Η Απριλιάτικη Γιορτή ξεκινά δύο εβδομάδες μετά τη Μεγάλη Εβδομάδα και διαρκεί έξι ημέρες. Η Wikipedia αναφέρει ότι από τις εννιά περίπου το βράδυ μέχρι τις έξι ή επτά το επόμενο πρωί, τα πλήθη στις casetas χορεύουν σεβιγιάνες, πίνουν σέρι και τρώνε tapas. Οι σεβιγιάνες είναι λαϊκός χορός και όχι φλαμένκο συναυλίας, και πολλοί ξεκινούν μαθαίνοντάς τες. Για έναν επισκέπτη, η γιορτή είναι μια ευκαιρία να δει τους ντόπιους να χορεύουν για τον εαυτό τους.
Πηγές